Raport z Sesji #001 – Savage Worlds Explorer’s Edition

Uwaga: Reprint – żródło: http://beastworm.blogspot.com – Opublikowany: 29-12-2009

To mój pierwszy AP-ek z sesji więc proszę o wyrozumiałość.

Miejsce: mieszkanie kumpla
Czas: noc z soboty na niedzielę 13-14 grudnia 2009 roku (tak gdzieś od 23:00 do 4:00)
Osoby: MG: Ja; Gracze: Paweł, Adek, Karkaz
Przygotowania: Tak koło godziny 22 zacząłem spisywać szybki skrypt przygody. W czasie niezobowiązujących rozmów ustaliliśmy, że będzie to takie generic fantasy. Pawlo wyjął Descent: Journey to the Dark i chłopaki zaczęli od wybierania figurek postaci. Potem zaczęliśmy tworzyć postacie i tłumaczyłem pobieżnie zasady. W międzyczasie sprawdzałem jeszcze zasady podręcznika i statystyki potworów oraz spisywałem scenariusz.

Postacie powstały następujące:
Adek stworzył elfiego łucznika
Paweł – człowiek łotrzyk średnio umiejący walczyć
Karkaz – krasnoludzki wojownik z dwuręcznym młotem

Założyliśmy, że postacie znają się i już jakiś czas wędrują razem. Są niedobitkami armii pokonanej przez najeźdźcę uciekającymi na ziemie niczyje. Zaserwowałem im opis nocnego lasu i podnoszącej się gęstej mgły. Elf wyrusza na poszukiwanie dobrego miejsca na postój. Udany test Scouting i znajduje niezalesione wzgórze z kilkoma wielkimi głazami osłaniającymi od wiatru. Postacie rozbijają obóz. Nocny odpoczynek przy ognisku przerywa im zbliżające się coraz bliżej wycie wilków. Wataha pięciu wilków wspina się powarkując w górę zbocza.

Ustawiliśmy figurki postaci, za wilki robiły HellHoundy z Descenta. Drużyna przygotowuje się do potyczki z czterema zwykłymi wilkami i jedną Dziką Kartą. Niestety na początku założyłem że będą to nie zwykłe wilki a „Dire Wolf”. Po pierwszej turze okazało się że jednak pięć takich stworów jest za mocna na trójkę początkujących graczy. Szybko więc zmieniłem statystyki na zwykłe wilki i walka ruszyła dalej. Drużynie rzuty nie wychodziły, nawet przy Dzikiej Kości trudno było przebić Parry na poziomie 5. Zasady gracze przyswoili łatwo i nie mieli później problemów z rzutami. Po jakiejś pół godzinie gry wilki zostały pokonane.

Strat po stronie graczy nie było jeśli nie liczyć pięciu wydanych przez nich Bennies’ów na otrząśnięcie się czy negację obrażeń. Okazało się że wilki potrafią stanowić niebezpieczeństwo dla początkującej drużyny. Walka przebiegała sprawnie, inicjatywa za pomocą kart bardzo ułatwiała orientację kto i kiedy działa.

Po raz pierwszy testowałem mechanikę walki z wykorzystaniem figurek. Dostrzegam wiele plusów takiego rozwiązania. Wszyscy widzą gdzie kto jest, wiadomo jak daleko może się poruszać. Negatywem jest fakt że trzeba owe figurki posiadać.

Po walce gracze postanowili udać się w kierunku wioski widzianej ze szczytu wzgórza. Docierają tam rankiem. Trwają właśnie przygotowania do jakiegoś lokalnego święta. Wieśniacy są jednak nieufni i bojaźliwi. Dopiero starszy wioski który również prowadzi jedyną karczmę wita się z przybyszami bez strachu.

Zastosowałem rzuty na Reaction Table (po raz pierwszy w mojej karierze jako MG) i będę je stosował częściej. Dają takiego małego kopa przygodzie i powodują, że gracze którzy zainwestowali w umiejętności i przewagi socjalne wiedzą po co to jest. Postać Pawła zajęła się opowiadaniem wieści z dalekiego świata ubarwiając „lekko” historię. Dzięki temu i rzutom na charyzmę kilka gracze zyskali sobie wśród kilku mieszkańców i karczmarza przyjaciół (Friendly).

Gracze postanowili odpocząć w wiosce przez kilka dni. Wszak ludność przygotowywała się do lokalnego święta. Niestety nie dałem graczom odpocząć. Rankiem następnego dnia graczy obudziły krzyki. Na wioskę napadła zgraja bandytów. Gracze raźno ruszyli im na spotkanie. Znów ustawiłem mapkę i przeciwników, gracze ustawili się i ruszyli zgodnie z zasadami. Walka poszła już szybciej niż poprzednia. Elf strzelał z łuku, krasnolud walił swoim dwuręcznym młotem, a człowiek wykańczał ich rapierem. Czterech bandytów i dowódca (Wild Card) tym razem nie stanowiło zagrożenia dla graczy choć i tu nie obyło się bez wydawania „fasolek”.

Na koniec postanowiłem przetestować pościg wg zasad z podręcznika. Niestety tu coś zazgrzytało. Choć graczom udało się dogonić przeciwników i ich załatwić to jednak odbyło się to w sposób nudny. Może to wina późnej pory (czwarta nad ranem), może niedokładnego wczytania w zasady pościgu. Faktem jest że pościg był najnudniejszym fragmentem sesji w moim mniemaniu.

Po tym skończyliśmy sesję. Na zakończenie dałem graczom jasny cel: uratowanie porwanej córki karczmarza. Posprzątaliśmy figurki i rozeszliśmy się do domów.


PODSUMOWANIE

SWEX jest taki jak go opisują. Szybki, Wściekły, Zabawny. Jako mechanika uniwersalna sprawdził się znakomicie. Wykorzystanie figurek również bardzo pomogło podczas rozgrywki, wiadomo było co gdzie jest, jaki jest zasięg i walka szła sprawnie. Karty inicjatywy spełniały swoją rolę znakomicie. Jedyne przestoje to rozkładanie planów i figurek na stole oraz moje lagi wywołane wyszukiwaniem zasad w podręczniku. Ale nawet one trwały relatywnie krótko. Zasady są do ogarnięcia spokojnie nawet przez niedzielnego gracza, a i prowadzący nie musi wertować kilku podręczników w poszukiwaniu wyjątków od reguł. Następna sesja jeszcze w tym roku🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s